فلاخن دوران
همیشه قله نقطه ی فتح نیست
چله نشین تو شده ام
نبض زمین تو شده ام
مرده ی بی دین همه
زنده به دین تو شده ام
به ساعت مرگ غزل
تلخابه ای جای عسل
بر حلقه ی نفرین شده تنها نگین تو شده ام
بــی بال و بــی پر در سفر
از هرچه سایه خسته تر
هر خط آخر پشت سر
تا اولین تو شده ام
من بهترین تو شده ام
ای حــس از بر شدنی
ای خط به خط نوشتنی
در زنگ از خود رد شدن
صد آفرین تو شدم
به جرم بــی ستارگی
شب همه شب به سادگی
کشته شده ام زنده شده ام
ستاره چین تو شده ام
ای تو همیشه سفری
از همه ام بــی خبری
من که به کوچه می زدم
خانه نشین تو شدم
به ساعت مرگ غزل
تلخابه ای جای عسل
بر حلقه ی نفرین شده تنها نگین تو شده ام
بــی بال و بــی پر در سفر
از هرچه سایه خسته تر
هر خط اخر پشت سر
تا اولین تو شده ام
من بهترین تو شده ام
شهیار قنبری
برای عشقی ممنوع ...
1
- مختصری از تو در گودی چشمم باقی ماند
با آخرین ثانیه ای که در آن باریدی
- شرح من در عقبه ی اختصار است
جایی که
ابر بزرگ تر را بندگی می کنم
2
ناگهان همه چیز را می دیدم
می شنیدم
یقین می کردم که به فتح چیزی نزدیکم
گوش کردم
نگریستم
حنجره ی تو بلندترین جای جهان بود
که تشعشع کلمه ها در آن نهایت مندی صوت را به سخره می گرفت
هنگامی که سخن گفتن برآوردن صدایی نیست
تشعشع کلمه ها ابعاد چهارگانه ی جسم برای احساس
برای دیدن را بی اثر می کرد
هنگامی که جسمیت واقعیتی موهوم است
و رود درخشان سکوت تو
واپسین نگاره ای بود که نگریستم
درانحنای کناره اش
3
ترسیم کردن چهره ی تو
ترسیم کردن یک لبخند بزرگ است
که از آن لب ها ی همه آدمیان سهمی می توانند ببرند
برای حک کردن
بر صورت زمان های دلتنگی شان
ترسیم تو
لبخند بزرگی ست بر پوست ذهنم
تا بشکافد از هم
به رهایی از چهره ی پیش
و ریختن در صورتی
که خاصه از قالب خنده ی تو مایه می گیرد
- 22 آبان 88
برخاستن گشودن چشم ها را رویت نور بر دیوار و اجسام نشستن روشنی بر سطح آشکار شدن راه و در قدم برداشتن به سوی بیرون و مکان ها آغاز کردن هیچ را !!!
« و در فضای شیمیایی بعد از طلوع »1
به دست انکار سپردن زیستن را « چنان چون روحی که جسد را در پایان سفر ، تا به هجوم کرکس های پایانش وانهد »2 و سکوت کردن در اعماق خویشتن در تمام سال ها در تمام ماه ها هفته ها روزها کپه کپه عمر افزودن و تلی از سرگردانی ها ساختن « جهنم اونه که هر روز از خاب بلند شی و ندونی واسه چی زنده ای »3 در استانه ی همه چیز خیره ماندن و فرو افتادن به ذهنیت از برای رهیافتی سعد به حیات
« خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود »4
بی رنگ شدن جهان در چشمان پر از عادت و عادیت سفر کردن به سقوط همواره ی لحظه ها در قافیه ی نحس خستگی خستگی خستگی ندانستگی در باب دست و کفه ی خیر و شر آن و بستن آغوشهامان به روی گستره ی آدم ها عشق ها نیاز ها انتظار برای همه ی رخ نداده های آرزو
« استراگون : بیا بریم
ولادیمیر : نمی تونیم
استراگون : چرا نمی تونیم ؟
ولادیمیر : منتظر گودوییم »5
احساس اختناق در فظای بوروکراسی زندگی دچار شدن به پوزیتیویسم لعنت بار قرن تهی شدگی در کنه ی الفاظ و بی معنایی و خمیازه فحاشی دوران به هدف ... بود هنگامی که از خدا صحبت کردیم .
1- ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد – فروغ فرخزاد
2- آیدا در آینه – احمد شاملو
3- از فیلم (Sin city ) – رابرت رودریگوئز
4- دیوان اشعار – حسین منزوی
5- در انتظار گودو – ساموئل بکت
ای بابا ...
چی از این ذهن پکیده باقیه تا چیزیش به این صفحه بماسه ؟!
چی باقی مونده که تو صفحه ای نیومده باشه تا حالا این ذهن پکیده بخاد از توی پکیدگی هاش اون مجهول باقی مونده رو مطرح کنه ؟!
چی باقی مونده ؟
فقط یه کوه !
یه کوه گریه پشت چشما ... که وقتی داری به موسیقی متن فیلم – هزارتوی پن – گوش میدی اب می شه و یواش یواش بدون احتیاط از کنار « غرور » رد می شه میاد روی لپ ادم نه که روی تموم ادم می شینه ...
و چشمام خالی میشن از کوه ... از سنگ ... از سخت ! ... از همه ی بیرون و جهان ... و تاریک میشن و می خابم !
آه ... لعنت به تو ...
لعنت به تو بی عشقی ... بی عشقی ... بی عشق !
- بی حوصله ام
اتاق به هم ریخته است
- « از اخرین شاخ اهریمن انفعال زاییده خاهد شد »
- اشیا را جابه جا می کنم
شاید
با حوصله ی « نظم »
خدایی در اتاق بگنجانم .
- ۱۰ ابان ۸۸
فردا زمان جان سپردن است ،
امروز ابریشم و عشق
به تن می کنم .
امروز یکشنبه است ،
در چمنزاران کودکان
سبک بال و کفش به پا
با پاهایی خنک جست و خیز می کنند .
آوازخان در مقابل آیینه
آوازخان موهایم را شانه می زنم .
شیطان گناهکار
در چشمانم می خندد .
ناقوس های من ، بنوازید ،
او را دور کنید !
« می نوازیم ، اما تو به چه می نگری
آوازخان در چمنزارهایت ؟ »
خورشید تابستان های فرو مرده را می نگرم .
باران را می نگرم ،
برگها را ، سیرسیرک ها را .
جسمم را می نگرم
از زمانی که کودکی بودم .
یکشنبه های غمناک
زندگانی از دست رفته ،
« امروز ابریشم و عشق تنت می کنند
امروز یکشنبه است
فردا زمان جان سپردن است . »
- پیر پائولو پازولینی
ترجمه : اثمار موسوی نیا
پی نوشت :
به طور نسبی قائل به ترجمه پذیر بودن - شعر - نیستم ، اما از طرفی نمی توانم شعر را ان سان محدود و از حیز وسعت کم تصور کنم که نتوان به سرچشمه های الهامش و معنایش نزدیک شد . اگر – گوته – به هسته ی عالم حافظ نزدیک نمی شد ، چگونه شیفته ی او شد . از طرفی شعر کسی چون – سپهری – برای اینگلیسی زبان ها دشوارترین و ترجمه نشدنی ترین شعر هاست ، اما ایا می توان ادعا کرد انها هیچ از سپهری نمی فهمند ؟ همچنین این قضیه صادق است برای ما در مقابل – شعر کانکریت – کسانی چون – کلاوس برمر – المانی و دیگر شعر ها و شاعران .
| Design By : Night Melody |
همیشه
میتونستم یه چیزایی رو حس کنم
چیزایی رو ببینم
یه چیزایی رو دوست داشته باشم
اگه اتفاقی در میون باشه
اون منم که
میتونه همه ی اینا رو نداشته باشه
غیر از این
اتفاق دیگه ای نیست
LinkDump
